3 бөлім: Жаңа таңның шуағы.

Алтын күз. Қаланың саябақтарындағы ағаштар жапырақтарын жайлап жерге төсеп, өткен өмірдің барлық ауыртпалығын сол сары жапырақтарға артып, желге ұшырып жатқандай еді. Қыркүйектің алғашқы күні мектептің табалдырығын аттаған ол, ендігі өмірінің парағын жаңа түспен, жаңа үмітпен бастап келе жатты. Ол бұрынғыдай бүрісіп емес, қадамын нық басып, басын тік ұстап келеді. Үстіндегі нәзік беж түсті костюмі оның бойындағы жасырынған тектілікті, қайсар рухты айшықтап тұрғандай. Ең бастысы - оның жанарындағы мұң бұлты ыдырап, орнына таңғы шықтай мөлдір, үмітке толы от жанып тұрды.

Бірақ, өткеннің ізі - жүректің түбіндегі сыздауық жара іспетті. Кешкісін, балалары тәтті ұйқыға кетіп, үй іші тынған сәтте, оның жанындағы жалғыздық кейде есік қағып келетін. Ондай сәттерде ол айна алдына отырып, 7 жасындағы өзін - әлгі «ұсқынсызбын» деп өлең жазған кішкентай, қорғансыз қызды елестететін. Ол сол қыздың қасына барып, оның мұздаған қолдарынан ұстап, құлағына сыбырлайтын: «Қызым, қорықпа. Сен жалғыз емессің. Сен ұсқынсыз емессің, сен ерекшесің. Біз екеулеп барлығын жеңеміз».

Ол әкесінің қатыгездігін - оның да өз ішіндегі жарасы екенін түсініп кешірді. Анасына деген өкпесін, жүрегін сыздатып келген зілді сезімдерді біржолата босатып, өткенді ақ парақтай тазалап тастады. Бұл - оның басты жеңісі еді. Өзін-өзі қабылдау - ең ұлы ем екенін ол енді ғана толық сезінді. «Мен жақсы өмірге лайықпын!» деген сөз - енді жай ғана сөз емес, оның әрбір тамырында бүлкілдеп соққан шындыққа айналды.

Бір күні таңертең, айнаға қарап тұрып, ол өзінің шынайы жүзін көрді. Ол - жаралы емес, қайта өрлеген, сұлу әйел. Айнадағы бейнеге қарап езу тартқанда, оның жүзіндегі өмірдің ізі - әжімдер емес, бұл - жеңістің таңбалары, бақыттың ізі екенін ұқты.

Қазіргі сәт - оның өміріндегі ең жарқын кезең. Бес перзенті дастархан басында мәз-мейрам болып, аналарының мейіріміне бөленіп отыр. Үй ішіне жайылған жылылық пен махаббаттың иісі - оның бақытты өмірінің дәлеліндей. Ол терезеден атып келе жатқан таңға қарады. Күннің алғашқы сәулелері оның бетіне түсіп, жанарынан бір тамшы жас ыршып кетті. Бірақ бұл - мұңның жасы емес, бұл - жаңа өмірдің, азаттықтың, тазарудың қуаныш жасы еді.

Бұл оқиғаның соңы емес. Бұл - оның толыққанды, дені сау, бақытты өмірінің ұлы бастамасы. Ол - өз тағдырының шебері, өз өмірінің жарығы. Алда - тек биіктер мен жарық күндер күтіп тұр. Ол балаларының анасы, ең алдымен - өз өмірінің бақытты кейіпкері.